สวัสดีชาวโลก – -’

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

ทำเวลา

เอนทรี่นี้ยังว่างอยู่

 

ยังไม่นับคะแนน

 

และทุกคอมเมนต์ที่เขียนในเอนทรี่นี้จะถูกลบหลังจากเขียนเอนทรี่เสร็จ

 

 

 

จึงเรียนมาเพื่อทราบ

บรรณาธิการที่รัก

วันนี้มาตอบจดหมาย

เคยอ่านคอลัมน์ editorial มั้ยครับ?

เคยนึกอยากลองทำแบบบก.ซักครั้ง ที่ออกมาตอบจดหมายของสมาชิก

วันนี้แหละ จะออกมาตอบจดหมาย เอาละนะ!

 

---

 

ตอบคุณนรุตม์ http://mashi9.spaces.live.com/blog/cns!C3CAB53941A8A8DD!476.entry

 

ผมไม่ได้โกงนะครับ

 

หมายเหตุ* : อยากจะเขียนคอมเมนต์ให้ในสเปซนะครับ แต่ว่าคอมเมนต์ของผมมันยาวจนไม่สามารถยัดลงไปในใบคอมเมนต์เล็กๆได้น่ะ
นี่ไม่ใช่การโกง หวังว่าคงจะเข้าใจนะครับ!

 

อิอิ ไอ้หัวเต้าหู้ พูดมาได้ว่าแพ้กูแล้วรับไม่ได้! (โวยวาย)

กูจะคอยดูตอนที่มึงรับไม่ได้นั่นแหละ หวะฮะฮะฮ่าฮ่าฮ่า!

 

อ่อ ส่วนเรื่อง heartful days ของมึงน่ะ

 

ไม่ใช่หนังฮอลลีวู้ดนะมึง! ทำขายทีละสามภาคน่ะ

 

ให้สามคะแนนตามกฎกติกาและมารยาท  แต่ไปเคลียร์กับ V อื่นเองนะ

 

อ้อ ลืมบอกไปอย่าง ถ้าทำอย่างนี้แล้วยังแพ้อีกนี่

กูจะขำให้ฟันร่วง หิ หิ อุ อุ

 

(V อื่นสนใจล็อบบี้กะกูติดต่อหลังไมค์นะจ๊ะ)

---

ตอบพี่รานี  http://rgcostacider.spaces.live.com/Blog/cns!A9D2CF53F111B696!1490.entry

 

หนุ่มจุฬา

 

เค้าว่ากันว่า ประชากรชายในคณะแพทย์เบาบาง และเบาบางกว่าที่ตาเห็น

 

ขอขอบคุณพี่รานีนะครับ ที่ช่วยไปสำรวจและนำเอาความจริงมาตีแผ่

 

ลองไปดูแถววิดวะจุฬาก็ได้นะเจ๊ (ออ พอต่ายอยู่วิดวะเกษตรนี่เนอะ)

 

---

ตอบคุณฟิช  http://the-unexpected.spaces.live.com/Blog/cns!CDBB45504324153D!745.entry

 

มหาลัย-ลิซึ่ม

 

โดยส่วนตัวผมเป็นคน(แน่นอนครับ ไม่ใช่จระเข้แล้ว)หนึ่งที่เชื่อเสมอว่าความเป็นเลือดมหาลัยที่ทุกๆคนได้รับการปลูกฝังนั้น เกิดจากการที่คนรุ่นก่อนๆต้องการปลูกฝังให้รุ่นน้อง รุ่นลูก รุ่นหลาน เหลน และโหลน มีความสามัคคีกัน

 

แต่แน่นอน เป็นการยากเหลือเกิน ที่จะทำให้คนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้ากัน มาจากบ้านไหนเมืองไหนก็ไม่รู้ตั้งกี่พันคนมารักกันได้โดยไม่มีสาเหตุแถมคนบางคนมาจากสถาบันเก่าที่เป็นอริกันเสียด้วยซ้ำ การยกเหตุผลบางอย่างขึ้นมาอ้างย่อมเป็นเหตุจูงใจสำคัญที่จะให้พวกมันรักกัน จริงหรือไม่?

 

แล้วจะพูดยังไงให้มันรักกันดีวะ จะให้มันรักกันเพราะเกลียดนายกเหมือนกันก็คงจะดูน่าเกลียดกันไปนิด(ส์) ครั้นจะให้มันรักกันเพราะเป็นคนไทยเหมือนกัน

 

..อย่าว่าแต่มหาวิทยาลัยนานาชาติเลย จุฬาก็จุฬาเถอะจ้ะ คงร้าวฉานพิลึก (อินีบังรานีพิดตรงน๋ายยย!??!)

 

ทีนี้พอนึกเหตุผลอะไรให้มันรักกันไม่ออก ก็สั่งไปอย่างกำปั้นทุบดินเลยว่า "อยู่สถาบันxxxเหมือนกัน ไม่รักกันได้อย่างไร!!?"

 

เห็นจะเป็นประโยคคำถามที่ตอบโจทย์ได้ดีที่สุดจริงมั้ยครับ?

 

ความเป็นสถาบันนิยม ถึงบางคนจะนิยามว่าเป็นการเล่นพรรคเล่นพวก

ก็ยังเป็นสิ่งที่ขาดเสียไม่ได้ ไม่ว่าจะในสังคมยุคไหน

 

เพราะคงแทบไม่มีเหตุผลใดๆอีกแล้ว ที่คนธรรมดาๆ(ที่ไม่ใช่พระเอกหนัง)ไม่รู้จักหน้าค่าตากันจะลงมือช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

 

อย่างจริงใจ และเต็มใจ นอกจากความเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยสถาบัน

 

และอย่างน้อย ความรักกันดั่งพี่และน้องในสถาบัน อย่างไรก็ดูบริสุทธิ์และน่ารักน่าเอ็นดูกว่าการรวมกลุ่มเพื่อหวังผลประโยชน์ทางการเมืองตั้งมากมิใช่หรือ?

 

"ปูนดีสีอะไร" คำถามที่พนักงานโรงงานปูนอินทรีพูดถามกันเป็นบ่อเกิดที่เคยทำให้ผมเกลียดความเป็นสถาบันนิยมของม.แห่งหนึ่ง-บัดนี้เมื่อมองด้วยใจที่เป็นกลางและเปิดกว้าง ผมได้ค้นพบว่ามันคือความอบอุ่นที่คนในสถาบันเดียวกันจะพึงให้กันได้ก็เท่านั้นเอง

 

คนดูหนังวิทยายุทธ์ต้องรู้ ศิษย์สำนักเดียวกันต้องไม่ทิ้งกัน

 

โลกภายนอกที่กว้างกว่ารั้วสีๆที่ล้อมพื้นที่ที่ทุกคนเรียกว่าสถาบันนั้นกว้าง และมีผู้คนที่เราไม่รู้จักอีกมาก

 

แต่อย่างน้อย’สถาบันนิยม’ก็ทำให้เราอุ่นใจได้มิใช่หรือ ว่านอกรั้วนั้น ยังมีผู้มีประสบการณ์มากกว่าเราที่พร้อมจะช่วยเหลือเราผู้เป็นศิษย์ร่วมสำนัก

 

ใครเล่าจะรู้ บางทีสิ่งที่เราต้องการในการตั้งตัวให้ติดเมื่อเจอกับปัญหาในโลกภายนอก อาจเป็นมือของใครบางคนที่จับมือประคองเราไว้ เพียงเพราะศิษย์ร่วมสำนักไม่ทิ้งกันก็ได้

 

บางที การรับเอาความรักและสมานฉันท์ที่คนรุ่นก่อนๆจัดใส่พานมาให้อาจเป็นเหมือนการเจาะห่วงจูงจมูก

 

แต่การถูกจูง ก็เป็นไปเพื่อให้เราทุกคนล้วนไปถึงจุดหมายด้วยกันได้อย่างปลอดภัยมิใช่หรือ?

 

..หลงทางก็กลับถูก

 

..เวลาเดินไปบนทางที่ทั้งกว้าง ทั้งไกล และมืด ก็ยังแน่ใจได้ว่ามีคนที่เราไว้ใจได้อยู่รอบกาย

 

และอย่างน้อยก็ได้เดินด้วยความเชื่อใจ และมั่นใจ

 

ด้วยรู้ว่ามือที่คอยจูงเราไปข้างหน้านั้น เป็นมือของผู้ที่รู้ทาง และหวังดี

 

…เพราะศิษย์สำนักเดียวกันย่อมไม่ทิ้งกัน

 

*ปล. เขียนสำเนียงฟิชนี่มันยากจริงๆ! (ไม่เหมือนอีกตะหาก 555+)

---

 

การแข่งขันอัพสเปซชิงแก้วกรวยถ้วยถังกะละมังหม้อ (ทำไมชื่อมันเปลี่ยนอีกแล้ววะ)

กำหนดวันสิ้นสุดอย่างเป็นทางการคือวันที่ 18 หรือวันที่AFมันเข้าบ้านกันนั่นแหละ

รึถ้าอยากแข่งกันต่อ ก็ช่วยหาชื่อเรียกอื่นนอกจาก V กันหน่อยนะจ๊ะ เพราะกูกลัวเรื่องลิขสิทธิ์! (ไม่เกี่ยวหรอก)

จะต่อกันมั้ย ขอความเห็นด้วยนะ!

ผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการ (รอนิรโทษกรรมของนายนรุตม์ กรณีอัพบล็อกติดกันสามอัน)

V1 piggypimmie – - – - – - – - - 2    [V ปากเหว!!] 

V2 the-unexpected – - - – - – - 4

V3 rgcostacider – - – - – - – - – 3     (ปั่นใหญ่เลยแม่)

V4 inonba – - – - – - – - – - – - - 5 

V5 poomsar  - - – - – - – - – - - 1      [V ถ่วงปากเหว]

V6 kameawsri – - – - – - – - – - 3

V7 mashi9 – - – - – - – - – - – - 6     (ขี้โกงกว่าเดิมอีก!!)

V8 missoolanla – - – - – - – - – 3

 

End of transmission

---

กะจั๊วะจะบินไปอเมริกา!

 

next issue : การเตรียมตัวเป็นแม่สามีที่ดีในอนาคต

มาเตรียมตัวเป็นพ่อตาที่ดีกันเถอะ

เฉลิมฉลองที่ละคอนเวทีเรื่อง ฟ้า จรวด ทราย เข้าฉายเสียที

(ไม่ได้พิมพ์ผิด ขอย้ำว่า ฟ้า จรวด ทราย)

---

 

นั่นแหละ ตามที่หัวข้อบอก วันนี้เราจะมาพูดกันสามเรื่อง ตามกำหนดการดังนี้ (ก็ยังไม่เป็นทางการอยู่ดี เพราะกูเบื่อสำนวนราชการแล้ว)

๑. ละคอนเวทีเรื่องฟ้า จรวด ทราย

๒. การเตรียมตัวเพื่อเป็นวาที่พ่อตาและแม่ยายที่ดีในอนาคต

๓. เข้าสู่ปักษ์สุดท้ายของการอัพสเปซชิงโล่ดาบถ้วยกระบวยกระบอกหอกและแคร่ (เอาไปวางข้างกัน)

 

เมื่อองค์ประชุมมากันครบแล้ว ขอเปิดการประชุมวิสามัญ ณ บัดนี้

 

ฟ้าจรวดทราย –

เป็นที่รู้กันว่า ละคอนเวทีของแกรมมี่นั้นไม่สามารถเอาไปเทียบกับ AF the Musical ได้

เพราะชั้นเชิงมันต่างกันราวนักมวยสมัครเล่นเฟเธอร์เวธปะทะแชมเปี้ยนเฮฟวี่เวธ (ค่ายไหนระดับไหนไปคิดเอาเอง)

 

ใครที่ดูของ AF แล้วปลื้มจนน้ำตาไหลอาจจะต้องคิดใหม่ถ้าได้ไปดูละคอนเพลงของแกรมมี่ซักเรื่อง (เหมือนที่ข้าพเจ้าหัวสูงขึ้นตั้งแต่ดูอโรคามา)

 

เรื่องของเรื่องที่มาโวยวายอยู่ขณะนี้คือ กูอดดูฟ้าจรดทรายง่ะ!!!

 

ตอนแรกว่าจะไปดูกะญาติ ก็ทำเรื่องเตรียมจะจองตั๋วกันเรียบร้อย แต่แล้วกูก็ไปตกลงกะเพื่อนที่โรงเรียนว่าจะไปดูด้วยกัน ญาติที่แสนดีก็เลยขายตั๋วกูต่อให้คนอื่นไป (อ้าว)

เคราะห์กระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ ตกลงกันเรื่องรอบที่จะไปดูไม่ได้ ตกลงเรื่องตังกันไม่ได้ สรุปทริปก็เลยล่ม (เวง!!)

พอซมซานกลับไปหาญาติ ก็พบว่าตั๋วกูถูกขายทอดตลาดมืดไปแล้ว

 

 - __ -

 

TT__TT

 

แหงะ

 

อ๊าค อดไปดูนัท-มอส จริงๆเรอะเนี่ย เซ็งเป็ด! (ขอพูดเข้าข้างพระ-นางไว้ก่อน แม้ว่าจริงๆกูจะตั้งใจไปดูย่าญิ๋งกะเฮียวิดก็ตาม)

 

ยังไงก็ช่วยกันเป็นกำลังใจให้มวยข้ามรุ่น (ของทั้งคู่พระ-นาง และผู้บริหาร) เป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็นด้วยแล้วกัน (กร๊าก)

 

 

 

 

การเตรียมตัวเป็นว่าที่พ่อตาและแม่ยายที่ดีในอนาคต -

 

สำหรับผู้ใดก็ตามที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะมีลูกสาวซักคนไว้เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลก็ควรจะเตรียมตัวไว้แต่เนิ่นๆ เพราะการเป็นว่าที่พ่อตาและแม่ยายนั้นเป็นงานละเอียดอ่อน และเป็นหน้าเป็นตาของวงศ์ตระกูลในเรื่องของวัฒนธรรมเก่าแก่อันดีงามของประเทศชาติ ว่าไปนั่น

 

วัตถุประสงค์ : เตรียมความเข้าใจเพื่อเป็นว่าที่พ่อตาและแม่ยายที่ดีในอนาคตแก่ผู้ที่มีความสนใจ

วัตถุประสงค์ขั้นรอง : เรียนรู้และเข้าใจลักษณะของพ่อตาและแม่ยายในอุดมคติเพื่อประกอบการตัดสินใจเลือก

 

ข้อควรทราบ : ว่าที่พ่อตาหมายถึงผู้ชายที่มีลูกสาว และว่าที่แม่ยายหมายถึงคุณแม่(สาวหรือไม่สาวก็ตามแต่)ที่มีลูกสาว

 

หมายเหตุ : ข้อมูลเพิ่มเติมหาได้ในหนังสือพ่อตาในอุดมคติ พิมพ์ครั้งแรก 11 ม.ค. 5520

              ถ้าสนใจก็หามาอ่าน

              ถ้าหาไม่ได้ก็หาบทละครแนวลูกสาวกำนันมาดูซะ

              มีข้อสงสัยโพสไว้ได้ ส่วนถ้าคิดว่ากูบ้าก็ไปขี้ไป

 

สิ่งที่พ่อตาและแม่ยายควรมี

 

๑. ลูกสาว

 

    สำคัญมาก เพราะลูกสาวคือประเด็นและจุดเกิดแห่งคำว่าพ่อตา และแม่ยาย หรือถ้ามึงแน่ใจว่าจะมีคนมาขอลูกสาวทั้งๆที่ไม่มีลูกสาวอยู่ในบ้าน ไว้จะไปเยี่ยมพร้อมหมอเผ่านะจ๊ะ

    หมายเหตุ * ลูกสาวไม่ควรเป็นทอม เพราะจะไม่มีใครมาขอ

 

๒. ปืน

 

    มีคำกล่าวว่า A girl to die for comes with a killer dad

    การที่คุณพ่อมีปืนเป็นเครื่องประดับบ้านจะเป็นการยกระดับลูกสาวให้ดูน่ารักและน่าทนุถนอมมากขึ้นอีกประมาณ40%

    ในกรณีไม่รู้จะซื้อปืนรุ่นไหนดี ขอแนะนำปลย. แบบที่ใช้ตอนเรียนรด. (แสดงให้เห็นว่าคุณพ่อผ่านการฝึกวิชาทหารมาแล้ว และยิงแม่นด้วย!)

    ข้อควรทราบคือ ปลย. ย่อมาจากปืนเล็กยาว ส่วน ปรส. ย่อมาจากปืนไร้แรงสะท้อน ไม่ใช่ปืนเล็กสั้นอย่างที่เข้าใจกัน (บ้า!)

    อ้อ สำหรับพ่อที่มียศหน่อยอาจขอ ค. ถ. และ ฮ. ไว้ประจำบ้านได้ด้วย อย่าลืมจดทะเบียนด้วย!

 

๓. ห้องขังภายในบ้าน

 

    จงทำใจว่า เมื่อเลือกเดินมาทางนี้แล้ว ลูกสาวของคุณจะเป็นคนโหยหาอิสรภาพโดยอัตโนมัติ

    คุณต้องพร้อมเข้าสู่โหมดพ่อฮิตเล่อร์ได้ทุกเมื่อ

    โดยการจับลูกสาวขังกรง และควรมีประโยคมัดใจลูกค้าว่า

    "อยู่ในนี้แหละ นังลูกไม่รักดี!!!"

 

๔. บริวารหุ่นกรรมกร

 

    เพื่อเพิ่มบารมีและสร้างอำนาจหวังผลในการไล่ว่าที่ลูกเขย

 

๕. ว่าที่ลูกเขย (คนที่ไม่ชอบหน้า)

 

    ควรเป็นผู้ชายที่ท่านไม่ชอบหน้ามากๆ(ย้ำอีกครั้งว่าต้องเป็นผู้ชาย) แต่ลูกสาวดันไปรักมันหมดใจ (อ๊าห์ อ๊างค์) มีลักษณะดีพร้อมทุกประการ แต่จน! หรืออาจจะเป็นเศรษฐีที่ปลอมตัวมาเป็นขอทานตาบอดไร้หัวนอนปลายเท้าเพื่อตามหารักแท้

    แต่ถ้าหาไม่ได้ อาจใช้เศรษฐีที่ปลอมตัวมาเป้นคนขายล็อตเตอรี่ตาบอดไร้หัวนอนปลายเท้าเพื่อตามหารักแท้แทนก็ได้ ไม่ว่ากัน

    

๖. ตัวโกง

 

    ควรเป็นลูกชายเพื่อนเก่าแก่ของท่านที่แกล้งทำเป็นรวยแต่จริงๆกำลังติดหนี้สินหัวโตแล้วต้องการแต่งงานกับลูกสาวเพื่อสมบัติของท่าน

    หล่อลากไส้ไม่แพ้ลูกเขยและเลวบรรลัย(รึไม่ก็งี่เง่าไปเลย)เพื่อให้ลูกสาวท่านเกลียดขี้หน้า

    อ้อ ที่สำคัญ ต้องแกล้งทำเป็นศรัทธาในรักแท้ ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะได้รักแร้ไปแทนก็ตาม

 

๗. สมบัติ

 

    เป็นได้ทุกอย่างตั้งแต่ที่ดินใจกลางสยามเซ็นเตอร์ หุ้นปุริมสิทธิ์บริษัทชินคอร์ป สัมปทานถ้ำทองโกโบริ หรือแม้แต่แหวนอภินิหารลอร์ดออฟเดอะริงส์ (แต่ต้องขอลิขสิทธิ์ก่อนนะ)

    มีไว้เพื่อล่อข้อที่ ๖.

 

วิธีการคิดแบบพ่อตาและแม่ยายที่ดีจะนำเสนอในโอกาสหน้า (ไว้มีอารมณ์จะมาเขียน ตอนนี้ง่วงชิบ)

 

ลูกเขยส่วนใหญ่ ชอบหญิงสวย รวยทรัพย์ อับวิชา พ่อตาตาย แม่ยายโง่

 

ดังนั้นสำหรับพ่อตา กรุณาอย่าตาย และแม่ยาย กรุณาอย่าโง่

 

สำหรับวันนี้ สวัสดีครับ ฮิ้ว~

 

 

 

 

ปักษ์สุดท้ายของการอัพสเปซชิงโล่ดาบถ้วยกระบวยกระบอกหอกและแคร่ -

 

อย่างที่ทุกท่านทราบกันดี การแข่งขันอัพสเปซการกุศลที่ได้จัดขึ้นมีกำหนดการ(อย่างไม่เป็นทางการ)ที่จะจบลงในเดือนมิถุนายนนี้ ขอให้ทุกท่านตั้งใจผ่านโค้งสุดท้ายนี้ไปให้ได้

อ้อ ถ้าจะไม่เลิกขอเปลี่ยนจาก V เป็นอย่างอื่นแล้วกัน กลัวเข้าใจผิดกันน่ะ  หิหิหิ

 

ผลคะแนนล่าสุด

V1 piggypimmie – - – - – - – - - 2    [V ปากเหว!!] 

V2 the-unexpected – - - – - – - 3

V3 rgcostacider – - – - – - – - – 3     (ปั่นใหญ่เลยแม่)

V4 inonba – - – - – - – - – - – - - 4 

V5 poomsar  - - – - – - – - – - - 1      [V ถ่วงปากเหว]

V6 kameawsri – - – - – - – - – - 2

V7 mashi9 – - – - – - – - – - – - 3     (ขี้โกง!!)

V8 missoolanla – - – - – - – - – 3

 

End of Transmission

---

ยิ้มไว้ พรุ่งนี้จะแย่กว่านี้อีก!

ประกาศเตือนภัยสเปซระเบิด

ไม่มีคำโปรย เพราะเป็นเอกสารทางการ

บอกว่าทางการ เข้าใจมั้ย

เ ข้ า ใ จ มั้ ย ว ะ ห๊ า า า า า ! ! ? !

---

 

* entry นี้มีจุดประสงค์เพื่อการกระตุ้นบุคคลบางกลุ่มให้หันมาสนใจในการดูแลสเปซของตนเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาเพื่อการอื่นใด และไม่ใช่เอกสารปลอมแปลงโดยแอบอ้างกระทรวงทบวงหรือกรมอะไรก็ตามแต่ทั้งสิ้น โปรดใช้วิจารณญาณหรือจิตวิญญาณในการอ่าน หากไม่สามารถใช้ทั้งสองอย่างได้ ก็ไม่ต้องอ่านแม่งเหอะ!

 

…ฮัลโหล หนึ่ง สอง เทส

…ฮัลโหลๆ หนึ่ง สอง สาม เธษ

…ฮัลโหลๆๆ หนึ่งสองสามสี่ เฑศ

 

ประกาศจากกระทรวงทำอะไรไม่รู้ (ก.ท.ม.)

 

ด้วยเหตุที่เมื่อเร็วๆนี้ ได้เกิดเหตุการณ์สเปซระเบิด ก่อให้เกิดความเสียหายแก่บุคคลทั่วไปอย่างมาก ก.ท.ม.จึงมีความจำเป็นจะต้องชี้แจงให้ทุกท่านได้ทราบถึงความเสียหายที่เกิดขึ้น รวมไปถึงสาเหตุและวิธีการป้องกันเหตุการณ์สเปซระเบิดอีกด้วย

 

เหตุการณ์สเปซระเบิดที่เกิดขึ้นล่าสุด เป็นสเปซในครอบครองของนางสาวพิกกี้พิมมี่* (*นามสมมติเพื่อความเป็นส่วนตัว) ระเบิดเมื่อวันที่ 26 เมษายน ความเสียหายที่เกิดขึ้นคือ นายemptii* (*นามสมมติเพื่อความเป็นส่วนตัว)ได้รับบาดเจ็บเนื่องจากเศษกระจกจากสเปซกระเด็นเข้าไปฝังในลูกตา และนาย poomsar ที่โดนความรักเข้าฝังในกระแสเลือด (ไม่ทราบว่าเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์หรือไม่ แต่น่าหมั่นไส้ยิ่งนัก!) แต่เนื่องจากรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุด ยังไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการกระทำการเพิกเฉยต่อสเปซจนเกิดความเสียหายแก่ผู้อื่น จึงไม่มีใครเอาผิดนางสาวพิกกี้พิมมี่ได้ (อ้าว)

 

นางสาว rkinp* (*นามสมมติเพื่อความเป็นส่วนตัว)ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์สเปซระเบิดว่า เกิดจากการหมักหมมจนเกิดแก๊ส และก๊าซมากเกินไป ไม่รู้เหมือนกันว่ามันต่างกันยังไง แต่เมื่อมีสองอย่างนี้มากเกินไปสเปซมันก็จะบวมส์(ภาษาฮินดีเรียกว่า ปุลนา) และพอมันบวมส์(ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ฟุคุระมุ)มากเกินไป มันก็จะระเบิด ซึ่งอาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อจากสเปซที่เกิดการหมักหมมมากเกินไป!

 

เรียนขอความร่วมมือจากทุกท่านที่มีสเปซในความครอบครอง โปรดอย่าทิ้งให้สเปซของท่านต้องรอคอยท่านจนระเบิดเลย

 

สำหรับแนวทางการปฏิบัตินั้น มีดังนี้นะจ๊ะทุกท่าน (เฮ้ย บอกว่าทางการไง)

 

วิธีการป้องกันสเปซระเบิด

1. หมั่นตรวจสอบแรงดันของสเปซอยู่เสมอ ถ้ามันเริ่มพองก็เริ่มเตรียมอัพได้แล้ว
2. ถ้าentryล่าสุดของท่านผ่านมานานกว่าหนึ่งเดือน ควรอัพได้แล้ว
3. ถ้าเริ่มมีคนโพสด่าในคอมเมนต์ว่า "อัพได้แล้ว" "สเปซเน่าแล้ว" หรือ "เจ้าของสเปซตายแล้ว" ควรอัพได้แล้ว
4. เข้าร่วมการแข่งขันอัพบล็อกการกุศล!! (กุศลตรงไหน?) รายละเอียดเพิ่มเติมรออ่านที่นี่แหละ ห้ามติดต่อมานะ!

การเอาตัวรอดในกรณีสเปซระเบิด

1. ถ้าเป็นเจ้าของสเปซ ให้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ รีบอัพซะแล้วโบ้ยความผิดให้คนอื่น
2. (อนึ่งการโบ้ยให้คนอื่นสามารถทำได้หลายวิธี วิธีที่แนะนำคือเอามือซ้ายปิดตาตัวเองแล้วใช้มือขวาชี้ไปที่พิกกี้พิมมี่*(*นามสมมติเพื่อความเป็นส่วนตัว))

คำเตือน

1. สเปซ เช็คความดันได้ แต่อย่าลืมว่ามันไม่ใช่ลมยาง ปล่อยออกไม่ได้
2. กรณีไม่ได้อัพนานกว่าหนึ่งปี ไม่ต้องอัพแล้วอาจจะเป็นความคิดที่ดีกว่า เพราะบางทีสเปซคุณอาจจะระเบิดไปห้ารอบจนขี้เกียจระเบิดแล้วก็ได้
3. อัพสเปซโดยการเปลี่ยนเพลงหรือวีดีโอก็ดีเหมือนกัน (ห้ามอัพมาเรียเด็ดขาด)

จึงเรียนมาเพื่อทราบ งุงิ (เฮ้ย บอกว่าเป็นทางการ)

นาย emptii โค(ตลอด)ศก ก.ท.ม.

จบเรื่องที่ 1

---

การแข่งขันอัพสเปซการกุศลชิงโล่ดาบหอก (ไม่เป็นทางการแล้ว เบื่อ)

เป็นการรณรงค์ให้เยาวชนไทยรักการเขียนอย่างไม่เป็นทางการ แค่นั้นแหละ เขียนยาวกว่านี้ใจความก็มีแค่นี้อยู่ดี
ระยะเวลา(อย่างไม่เป็นทางการ) : เริ่มต้น เมษายน 2550
                                    สิ้นสุด มิถุนายน 2550
ผลผลิตทางความคิดที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะถือเป็นส่วนหนึ่งในการแข่งขัน! (ต่อให้มึงอัพแค่ งุงิ ก็เถอะ)

กติกาอย่างไม่เป็นทางการ :
     นับคะแนนจาก entry ที่อัพ
     หยาบคายได้ตามอัธยาศัย แต่ระลึกไว้เสมอว่ามันเป็นพื้นที่สาธารณะ

ขณะนี้มีผู้เข้าแข่งขัน 7 คนแล้วอย่างไม่เป็นทางการ (สุ่มเรียงใหม่ ไม่ตามเวลาเข้าร่วมการแข่งขัน) ยังเข้าได้เรื่อยๆ ไม่ต้องสมัคร แค่อัพก็พอ (ก็บอกแล้วว่าไม่เป็นทางการ)

และนี่คือผลคะแนนอย่างไม่เป็นทางการ

V1 piggypimmie – - – - – - – - - 1    [V ปากเหว!!] 

V2 the-unexpected – - - – - – -2

V3 rgcostacider – - – - – - – - -1

V4 inonba – - – - – - – - – - – - 3 

V5 poomsar  - - – - – - – - – -  1

V6 kameawsri – - – - – - – - – - 1

V7 mashi9 – - – - – - – - – - – - 1

 

ปล. เอาลิงค์ไปแปะด้วย!

จึงเรียนมาเพื่อทราบอย่างไม่เป็นทางการ

end of transmission

---

lack of ambition is a total catastrophe for the poor

หายร้อนแล้ว

หายร้อนแล้ว!

---

 

 เชื่อหรือไม่ ตั้งแต่กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ วันนี้เป็นวันแรกที่รู้สึกว่าชีวิตสามารถดำเนินไปได้อย่างปกติโดยปราศจากแอร์ คอนดิชันเนอร์(ไม่ใช่ครีมนวดผมนะ)

 

มันร้อนจริงๆนะ

 

จากที่บ่นว่าเซี่ยงไฮ้หนาว(ชิบหาย) เพราะดันไปเจอฝนพรำในบรรยากาศศูนย์องศาเซนติเกรด กลับมาไทยก็ร้อนจนต้องถามน้องว่า "หน้าร้อนปีหน้าไปอยู่เซี่ยงไฮ้กันเลยมั้ย?"

 

มันร้อนจริงๆว่ะ

 

ร้อนจนตับแล่บ แล่บแล้วแล่บอีก นี่ถ้าไตกับม้ามมันพร้อมใจหนีตามกันออกมาได้ก็คงจะแล่บๆๆ ตามกันมาแล้ว

 

มันร้อนจริงๆโว้ยยยยย

 

ระหว่างหน้าร้อนอันยาวนานที่ผ่านมา ข้าพเจ้ารู้สึกร้อนจนอยากบ้าวิ่งไล่เอามีดยักษ์ไล่ฟันชาวบ้านแล้วปีนขึ้นไปหลบอยู่บนเสาไฟจริงๆ แต่ข้าพเจ้าก็ผ่านมันมาได้ ทั้งนี้ต้องขอขอบพระคุณทุกท่านที่ทำให้ผมได้มีวันนี้นะครับ ขอบคุณสายฝนที่สาดลงมาประพรมชีวิตอันแห้งแล้งของคนในเมืองกรุงเมื่อคืนที่ผ่านมา ขอบคุณแป้งเย็นปริ๊กลี่ย์ฮีทของตาโย (ตอนนี้โฆษณาเป็นคู่หู แดน-บีม "กุรู้ เมิงก็ใช้") แม้จะไม่ได้ใช้ทาตัว เอามาโรยเท้าก็ป้องกันเหงื่อได้นะ (หิ หิ หิ) ขอบคุณคนไทยที่ไม่ทิ้งกันในวันยากลำบาก ฮือฮือ ซึ้งใจจัง (ไม่เกี่ยว?) ขอบคุณแอร์บ้านที่ดันมาเจ๊งกะบ๊งแบบกระทันหัน(ชิท!!) และในเวลาเดียวกัน ก็ขอขอบคุณเซเว่นอีเลฟเว่น(โปรดสังเกตว่าสะกดถูก) ..ที่เปิดแอร์ตลอด24ชั่วโมง!! (รู้แล้วใช้มั้ยว่าไปแอบที่ไหนมา หิ หิ หิ -_,-) ขอบคุณวันสงกรานต์ที่ปีนี้มาตอนอากาศไม่ร้อน และขอบคุณอากาศ ที่มันมาร้อนตอนที่ไม่มีสงกรานต์แล้ว!! สราดดด!!!

 

จบคำแถลง           

---

รายงานความคืบหน้าการแข่งขันอัพบล็อกมาราธอน

26 Avril 2007

 

ขณะนี้ การแข่งขันอัพบล็อกได้ดำเนินมาเป็นระยะเวลาหนึ่งแล้ว

ทางเรา(ลาว)มีความประสงค์จะแจ้งให้ทุกท่านทราบว่า ท่านที่สามารถร่วมแข่งขันด้วย ก็ยังคงเข้าร่วมได้ ด้วยการอัพบล็อกของท่าน!!

 

อนึ่งด้านล่างคือรายชื่อผู้เข้าแข่งขันพร้อมจำนวนบล็อกปัจจุบัน

 

V1 inonba – - – - – - – - – - – - 2

V2 poomsar  - - – - – - – - – - 1

V3 piggypimmie – - – - – - – - 1    [เพิ่งอัพตะกี๊ ก็ยังปากเหวอยู่ดีเพราะอัพช้า!!]

V4 the-unexpected – - - – - – 2

V5 rgcostacider – - – - – - – - -1

V6 kameawsri – - – - – - – - – -1

 

จำนวนบล็อกเริ่มนับจากวันที่ไอ้ตี่ประกาศท้าทุกคนมาอัพบล็อก

 

จึงเรียนมาเพื่อทราบ… งุ ..งิ!!!

 

ปล. 2-2 ไอ้ฟิช ไอ้ตี่ตีเสมอ!!! (ตีเสนอไม่ได้ เดี๋ยวติวด่า – แน่ะ ยังจะเล่น!!)

 

---

 

ความฝันเป็นผลิตภัณฑ์ของความคิด อย่าทิ้งให้สูญเปล่า

add new entry

  "add new entry"

ไม่ได้สัมผัสไอ้ปุ่มนี่มาหนึ่งปีไม่เต็ม
ไม่ใช่เต็ม มันปีกว่าๆด้วย ก็เลยกลับมากดให้หายคิดถึง แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไร…

 

…

---

…

 

อะไรล่ะ อย่าด่าสิ อัพน้อยอัพเยอะก็เรื่องของกรูสิ -o-

คือ เรื่องของเรื่องมันไม่มีอะไร เพิ่งแอดเมลล์เพื่อนที่โรงเรียนเก่ามาคนนึง (หลังจากที่ควรจะแอดมันมาตั้งหกปี) แล้วมันก็หายไปเลยเป็นวัน เพิ่งมารู้ตอนมันมาทักตะกี๊ว่า

 

"เฮ้ย ไอ้นน (โปรดสังเกต เพื่อนที่โรงเรียนเก่าไม่ได้เรียกข้าพเจ้าว่าไอ้ตี่ สันนิษฐานว่าตอนอยู่โรงเรียนอยู่เย็นวิทยาข้าพเจ้ามีตาที่โตกว่าปัจจุบัน) บล็อกมึงฮาดีหว่ะ"
"เออ ขอบใจ จะเม้นทำไมไม่เม้นในบล็อกวะ"
"กูเม้นไปมึงก็ไม่เห็น มึงไม่ได้เข้ามาเป็นปีแล้วไม่ใช่เรอะ ทำไมไม่อัพต่อวะ"

อุ๊ย! โดนหวะ

"ไม่ว่างว่ะ แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูไม่ได้อัพเป็นปี"
"อ่าว ไอฟาย ก็อันสุดท้ายที่มึงอัพมันปีที่แล้วอะ ว่าแต่มึงไปแอบชอบใครเนี่ย เอารูปมาดูเด๊ะ"

…

 

…

 

ไม่ได้ตอบมัน ไม่ได้ส่งรูปให้มันดูด้วย
สะกิดใจเหลือหลาย
ไม่ใช่คำถามปิดบทสนทนา  แต่เป็นเนื้อความหลัก
"…มึงไม่ได้เข้ามาเป็นปีแล้วไม่ใช่เรอะ…"

 

ไม่ว่างว่ะ

 

มั่นใจทีเดียวว่าถึงแม้ไม่มีประโยคคำถามที่ตามมาติดติด ก็จะพูดให้ได้
แต่พูดแบบนี้ผิดถนัด ขอโทษด้วยครับ ขอบอกตรงนี้เลยละกันว่าโกหก

 

ไม่ใช่ไม่ว่างว่ะ ขี้เกียจ

 

พูดแบบนี้ก็ยังไม่ถูก … หรอกนะ?
กระดูกสันหลังของข้าพเจ้าเท่าที่ตรวจดูครั้งสุดท้าย (เมื่อตะกี๊) ก็ยังมีความยาวปกติ จะติดก็ตรงที่ตัวเป็นขนเล็กน้อยพอเซ็กซี่ (ฮา) นอกจากนั้นยังพบว่า ข้าพเจ้าก็ยังมีแรงกระตือรือร้นที่จะทำงานและกวนตีนคนรอบข้างตามปกติ เป็นเหตุให้สรุปได้ว่าข้าพเจ้ายังไม่ได้ปล่อยให้ความขี้เกียจดังที่อ้างมาจับจองในตารางเวลา

 

ไม่ใช่ไม่ว่างว่ะ ไม่ได้ขี้เกียจด้วย ไม่อยากอัพ

 

พูดแบบนี้ถูกแล้ว
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่กลายเป็นแบบนี้

 

จำได้อย่างเลือนลางว่าเมื่อราวราวสองปีที่แล้ว ตอนที่ข้าพเจ้ายังเรียนอยู่ชั้นมอห้า ในขณะที่ร่วมฝ่าฟันกับอภิมหาโคตะระงานบานเบอะกับเพื่อนร่วมห้องนับยี่สิบชีวิต เพื่อนในห้องคนหนึ่งที่ชื่อเหมียว(พลอย) ก็สวมบทบาทเป็นพรอพาแกนด้านำเอา"ลัทธิเขียนบนเน็ต"มาเผยแพร่ในห้อง ซึ่งข้าพเจ้าก็เป็นคนแรกแรก (ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าแรก หรือ แรกแรก จะถูกกว่า ไม่เข้าข้างตัวเองก็แล้วกัน) ที่เสนอทั้งหน้าและทั้งตัวไปเข้ารีตกับเธอ รวมทั้งเปลี่ยนจากการเป็นเพียงผู้เสพอักษร ไปเป็นทั้งผู้เสพและเสกอักษร จะว่าให้ง่ายก็คือทั้งเสพทั้งผลิตน่ะแหละ!
เราเปิดบล็อกประชันกันอยู่พักใหญ่ๆใน diaryis (มั้ง) แต่ปัจจุบันคาดว่ามันน่าจะโดนลบทิ้งไปแล้วเพราะไม่ได้เข้าอีกเลย หลังจากน้องนิ่มน้อย (microsoft) มีบริการ ช่องฉัน (my space) ให้ใช้ และเมื่อข้าพเจ้าย้ายค่าย(ไม่ใช่ย้ายสาย) "ไอ้นนท์บ้า’s weblog" ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น

…
บอกแล้วว่าจำได้อย่างเลือนลาง มั่วๆไปบ้างก็ขออภัย ถือซะว่าคนตาโตทำอะไรก็ไม่ผิดแล้วกันนะ ‘w’

 

แต่เรื่องที่จำได้อย่างแม่นยำก็มีอยู่ ข้าพเจ้าจำได้ว่าเมื่อก่อนข้าพเจ้ากะสเปซติดกันงอมแงม(หรือกูรักมันข้างเดียว?) ติดจะตาย ติ๊ด-ติด ติดเหนียวแน่นหนึบ ไม่ใช่อะไรหรอก ก็ไอ้ปุ่มที่พูดถึงเนี่ยแหละ เหมือนกับว่ามันมีแรงดึงดูดลึกลับ ขนาดงานยุ่งจะแย่ก็ยังตะเกียกตะกายมากด.. กดแล้วก็พิมพ์ต่อจนเสร็จจนได้

 

ฉะนั้น…

         …ต่อให้อ้างว่าไม่ว่าง ถึงจะหลอกคนอื่นได้ ก็หลอกตัวเองไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละไอ้โง่!

 

จำได้ว่ารักกะสเปซจนแทบจะแต่งงานมีลูกด้วยกัน
เมื่อไหร่กันนะที่เราเหินห่างกันไป?…

 

…

 

พักครึ่ง เหนื่อย

 

…

 

ต่อ ยกที่สอง

 

ข้าพเจ้าเปลี่ยนสถานะเป็น busy

 

"go to your space"

 

น่าแปลกใจที่ถึงแม้ปุ่มปุ่มนี้จะถูกทำให้กดง่ายขึ้นขนาดนี้ ข้าพเจ้าก็กลับละเลยมันมานานเหลือเกิน ถ้ามันมีชีวิตคงจะรู้สึกน้อยใจพิลึก ข้าพเจ้าแน่ใจ เพราะแม้แต่ตัวข้าพเจ้าเองก็ยังรู้สึกผิดเล็กๆ ที่ละเลยสิ่งไม่มีชีวิตไว้เช่นนี้
ความแตกต่างระหว่างความจริงที่เห็นกับภาพในความทรงจำของข้าพเจ้ายิ่งตอกย้ำให้เข้าใจว่าเป็นเวลานานเพียงใดแล้วที่เราไม่ได้พบกัน
themeโปรดที่ข้าพเจ้าหายไป ลายเหลืองดำถูกเอาเข้ามาแทนที่

เสียงเพลงที่คาดหวังว่าจะได้ยินกลายเป็นความเงียบ

hit counter ที่เคยแปะไว้ด้วยความบ้าเห่อก็สลายไปตามกาลเวลา

 

…นี่กูไม่ได้เข้ามานานขนาดนี้เลยเหรอวะ…

 

ไหนๆก็เข้ามาแล้ว คงต้องทำอะไรซักอย่าง

เริ่มจากจัดอะไรให้มันเข้าที่เข้าทาง

แล้วก็คงต้องอัพบล็อกเสียหน่อย

…ใจเย็นหน่อยนะที่รัก เดี๋ยวก็เสร็จ

อย่าน้อยใจไปเลยนะ ฉันยังรักเธอ แม้มันจะไม่ใช่แบบเดิม ก็ยังรัก…

 

 

…

 

อ้อ ลืมไป ปุ่มนี้ก็ไม่ได้กดนานแล้วเหมือนกันนะ

 

"Publish Entry"

---

end of message